ေလာင္ကၽြမ္းေနေသာ ဘ၀မ်ား

14 01 2011

Life is like a burning cigarette

Even though it is not being smoked,

It will get burnt itself

Because it has been lighted

It will get burnt until the bottom

Sooner or Later ……

 

Don’t let it get lighted one after another

burning makes shot





လိႈင္းလံုးၾကားက ကၽြန္ေတာ္

11 12 2010

ေရာက္ေနရတာက လႈိင္းလံုးၾကား.. ေလၾကမ္းတိုက္လို႕ လိႈင္းပုတ္တဲ့ဘက္ေရာက္ေနရတဲ့ အျဖစ္..

ေတာင္ေလတိုက္လို႕ လိႈင္းေျမာက္ဘက္ပုတ္တဲ့အခါ ေျမာက္ဘက္ကို ေရာက္ေနရတယ္.. ေသာင္ကမ္းဆိုတာျမင္ဘူးဖို႕ ေ၀းစြ.. ဘယ္နားဆိုတာေတာင္ ၾကံစည္လို႕မရတဲ့အျဖစ္..

ဦးတည္ရာကူးခတ္ရင္း ငါး၊လိပ္၊မကန္း အႏၲရာယ္ေတြကို ထိတ္လန္႕ေနရတယ္..

ငါး၊လိပ္၊မကန္းေတြ မဆြဲခင္ လိႈင္းၾကားေလၾကား ရုန္းကန္ရင္း ခိုစရာ တြဲစရာ ရရာေလးကို အားကိုးေနရတယ္..

ေသာင္ကမ္းမသိ ေဖာင္ေကာင္းမရွိလို႕ ဒီဒုကၡကလြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႕လည္း မျဖစ္ခဲ့ဘူး..

ႀကံဳရာေလးမွီခုိရင္း မဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးကို ဆက္ေနရတယ္..

မၿမဲတဲ့ေဖာင္ ခိုမိလို႕လည္း ေဖာင္နဲ႕အတူ ၿမဳပ္ေပါင္းကလည္းမနဲ..

ဒုကၡေပါင္းစံုၾကား ပင္ပန္းတႀကီး လက္ပစ္ကူးေနတဲ့အျဖစ္က ေသာင္ကမ္းေပၚကသူ အတြက္ေတာ့ သနားစရာေပါ့..

ေတြ႕ရာႀကံဳရာေဖာင္ေလးကို ခိုရင္း ေဖာင္မပ်က္ခင္ေတာ့ အားကိုးရာေပါ့.. အားကိုးရာေလးကိုပဲ တြယ္တာရင္း ေဖာင္ပ်က္ရင္ လုိုက္ျမဳပ္မယ္ေပါ့..

အင္း……. ေဖာင္ေကာင္းေလးရတုန္း. ေသာင္ကမ္းေလး တည္ရာကို သိတုန္း ငါး၊လိပ္၊မကန္း မဆြဲခင္ေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ ေသာင္ေပၚေရာက္ေအာင္ေတာ့ အားေလးစိုက္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္…

မဟုတ္ရင္ေတာ့……………



ပင္လယ္ = သံသရာ

လိႈင္းေလ = ေလာကဓံ

ငါး၊လိပ္၊မကန္း = ဇရာ၊ဗ်ာဓိ၊မရဏ

မေကာင္းေသာေဖာင္ = ကာမဂုဏ္ ၊ အယူမွား

ေဖာင္ေကာင္း = မဂၢင္

ေသာင္ကမ္း = နိဗၺာန္





အခ်ိန္ကိုျပန္စားျခင္း

12 04 2010

သႀကၤန္ဆိုတဲ့ စကားလုံးသည္ ပါဠိစာမွဆင္းသက္လာျခင္းျဖစ္ၿပီး ပုဒ္အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲကာ ျမန္မာစာမွေမြးစားထားေသာ စာစုျဖစ္သည္။ သူ႕အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကာလမ်ားေ႐ႊ႕ေလ်ာျခင္းလို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္.. (ေျပာင္းလဲလာပံု အဆင့္ဆင့္ကိုေတာ့ ကိုးကားစရာမ႐ွိလို႕ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး) ႏွစ္ေဟာင္းမ်ားကုန္ဆံုးၿပီး ႏွစ္သစ္ဆီသုိ႕ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္.. ႏွစ္ေဟာင္းမ်ားကုန္ဆံုးတယ္ဆိုတာ မေကာင္းတာေတြကုန္သြားတယ္လို႕မယူလုိက္ပါနဲ႕.. ႏွစ္သစ္ေတြတိုးလာတိုင္း တိုးလာတိုင္း သကၠရာဇ္ေတြႀကီးလာတုိင္း ႀကီးလာတိုင္း ကိုယ့္ အသက္ေတြလည္း လုိက္ႀကီးရသလို က်န္တဲ့သက္တမ္းေတြက နည္းနည္းသြားရတယ္ဆိုတာ အထင္အ႐ွားမို႕ အေထြအထူးေတာင္ ေျပာစရာမလိုေတာ့ပါဘူး.. ကိုယ့္သက္တမ္းကနည္းနည္းသြားၿပီး ေသမယ့္ရက္နီးနီးလာတာေၾကာင့္ ႏွစ္သစ္ကူးတိုင္းေပ်ာ္ဖို႕ပဲ လုပ္မေနၾကပါနဲ႕..(ဒါေၾကာင့္သႀကၤန္ဆိုတာ ေသမင္းတမန္လို႕ မေန႕ကပို႕စ္မွာ ေရထားတာေပါ့) မေသခင္ သတိေပးတဲ့အေနနဲ႕ေရာက္လာၿပီး ကိုယ္လုပ္စရာေတြ လုပ္ႏိုင္ေအာင္လို႕ေပါ့.. ဒီလိုေတြးလဲျဖစ္ပါတယ္.. ဘ၀မွာ ကိုယ္လုပ္စရာေတြ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကလည္း ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ ႐ွိၾကမွာပဲ.. အဲဒီကုိယ္လုပ္စရာေတြကို မလုပ္ေသးပဲ ေ႐ွ႕မွ ေနာက္မွ နဲ႕ ေန႕ေ႐ႊ႕ညေ႐ႊ႕လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္လုပ္မယ့္အခ်ိန္ေတြ နည္းသြားၿပီး ကိုယ့္ကိစၥမၿပီးမွာ စိုးတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိစၥမၿပီးေသးသူမ်ားက ဒီေသမင္းတမန္ေတြကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္လုပ္စရာေတြ မၿပီးဆံုးေသးတာေတြကို ျမန္ျမန္ၿပီးဆံုးေအာင္လုပ္သင့္တယ္.. ဘယ္သူမဆိုကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ ကိုယ္ဥာဏ္မွီသေလာက္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘာအေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိၾကပါတယ္.. တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ဒီဘ၀ဒီေလာကမွာ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္. တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့သံသရာခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္. တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ေပါင္းဆံုလိုၾကတယ္.. စသျဖင့္အမိ်ဳးမ်ိဳးေသာ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြနဲ႕ဗုဒၶဘာသာလည္း ဗုဒၶဘာသာအလိုက္ အျခားေသာဘာသာ၀င္ေတြလည္း ထို႕နည္းတူ သူ႕အယူအဆနဲ႕သူ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဓေလ့ေပါင္းစံုမပါမက်န္ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္းလုပ္ေဆာင္ေနၾကသူခ်ည္းပါပဲ.. အဲဒီလို ဘယ္လိုပဲကြဲျပားကြဲျပား ကိုယ္ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ဖို႕ရာကေတာ့ အသက္႐ွင္ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ လုပ္ႏိုင္မွာပါ.. ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ေလး႐ွိတုန္းမွာ ေန၀င္လိုက္ မိုးခ်ဳပ္လိုက္နဲ႕ ကိုယ္လုပ္စရာ႐ွိတာကို မလုပ္ပဲ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းေနၾကလို႕႐ွိရင္ျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ေသတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရည္မွန္းသလုိ ကိုယ့္ကိစၥမၿပီးပဲ ႐ွိေနၾကလိမ့္မယ္..

ဒီ blog ေလးက ကၽြန္ေတာ့အေတြး ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြအတိုင္းေဆာက္ထားတာဆိုေတာ့ ဒီသႀကၤန္နဲ႕ပက္သက္တဲ့အပိုင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္သလိုပဲေရးထားတာေပါ့..အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လုပ္စရာ႐ွိတာကို ကိုယ့္ကိစၥၿပီးေအာင္ မေသခင္မွာၿပီးေအာင္လုပ္ဖို႕ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ေတြပဲတင္ျပရမွာပဲ..

သႀကၤန္ဆိုတာ ကာလေတြေ႐ႊ႕ေလ်ာၿပီး ေျပာင္းလဲတာလို႕ အစပိုင္းမွာတင္ျပခဲ့တယ္.. အဲဒီကာလဆိုတာက အတိတ္ကာလ၊ ပစၥဳပၸန္ကာလ၊ အနာဂါတ္ကာလဆိုၿပီးေတာ့ ကာလသံုးပိုင္း႐ွိတယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခုေရာက္ေနတဲ့အပိုင္းကေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကာလ မွာေရာက္ေနတာပါ.. အခု ပစၥဳပၸန္ကာလ ကအတိတ္ကာလက လာခဲ့ၿပီး အနာဂါတ္ကာလသြားေနတာေပါ့.. အနာဂါတ္ကာလေရာက္ရင္ အခု ပစၥဳပၸန္ကာလ ကလည္း အတိတ္ကာလျဖစ္သြားျပန္ေရာ.. အဲဒီလို အတိတ္ကလာလုိက္ ပစၥဳပၸန္ကာလေရာက္လိုက္ အနာဂါတ္ကာလကိုသြားလုိက္နဲ႕ ကာလသံုးမ်ိဳးက လွည့္ေနရတယ္.. ကာလကသူ႕ဟာနဲ႕သူလွည့္ေနရင္ေတာ္ရဲ႕.. အခုဟာက ကာလေတြကလွည့္တိုင္းလွည့္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အို အို သြားေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္.. ကာလက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြကို စားေနတာေပါ့.. ၀ါးမ်ိဳေနတာ.. ၀ါးမ်ိဳတာမ်ားေလေလ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အသားအေရေတြရင့္ေရာ္ေလေလ. ဆံေတြျဖဴေလေလေပါ့.. သူကဘယ္ေလာက္ေတာင္ ကိုယ့္ကို ၀ါးမ်ိဳသလဲဆိုေတာ့ ဒီဘ၀ထဲမွာဆိုရင္ ကိုယ့္အသက္နဲ႕အမွ်ပဲ… ကုိယ့္မွာကလည္း၀ါးမိ်ဳခံစရာဆိုလို႕ ဒီခႏၶာပဲ႐ွိေတာ့ ဒီကာလကလည္း ဒီခႏၶာပဲ စကၠန္႕ေတြ လွည့္ေနတဲ့အမွ် ၀ါးၿမိဳစားေသာက္ ပြဲေတာ္တည္ေနတာေပါ့.. သူကစားစရာ ကိုယ့္ခႏၶာလည္းကုန္ေရာ တစ္ဘ၀တာကို ၀ါးၿမိဳတဲ့ တဲ့ကာလလက္ထဲလည္းအပ္လိုက္ပါေရာ ကိုယ့္ပစၥဳပၸန္ဘ၀ ကိုစြန္႕ရေတာ့တာပဲ.. အတိတ္ဘ၀က၀ါးၿမိဳခံခဲ့ရၿပီး ၀ါးၿမိဳစရာကုန္လို႕ ဒီ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ကိုေရာက္လာတာပဲ. ဒီ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ကိုလည္းသူက ကုန္ေအာင္၀ါးၿမိဳၿပီးသြားရင္ေတာ့ အနာဂါတ္ကာလကို လိုက္ၿပီး ၀ါးၿမိဳဦးမွာပါပဲ.. ဥာဏ္ကေလးနဲ႕ၾကည့္ၾကပါ.. အဲဒါေၾကာင့္သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ကာလရဲ႕စားဖတ္၀ါးဖတ္ကေန ဘယ္ေသာအခါမွ မလြတ္ခဲ့ဘူး. အခုခ်ိန္ထိပဲ.. အခုလည္း ဒီလိုပဲ ဒီအခ်ိန္ကာလကေန လြတ္ေအာင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဆိုရင္ အနာဂါတ္သံသရာထိ သူကလိုက္ၿပီး ကိုယ့္ခႏၶာကို စားေသာက္၀ါးၿမိဳေနဦးမွာပဲ.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြက ကိုယ့္ကို လုိက္စားၿပီးေသခဲ့လို႕ပဲ့ ကိုယ့္ကိစၥက ဘယ္ဘ၀ကမွမၿပီးခဲ့ဘူး. ေသခါနီးမွာ ကိုယ္က လုပ္စရာကိစၥေတြၿပီးလုိ႕ ဘာမွလုပ္စရာမက်န္ေတာ့ပဲ စိတ္ေအးလက္ေအး ေသခဲ့တဲ့ဘ၀ တစ္ဘ၀မွမပါခဲ့ဘူး.. ပါခဲ့ရင္လည္း အခုအခ်ိန္ထိေရာက္စရာလိုဘူး.. အခုခ်ိန္ထိ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း အရင္ဘ၀ေတြက ကိစၥမၿပီးပဲေသခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာေပၚလာတာပါပဲ.. ဘာလို႕ ကိစၥမၿပီဘူးလို႕ေျပာလဲဆိုေတာ့ ေသခါနီး ဟိုလူသတိရလိုက္ ဒီလူစိတ္မခ်လိုက္. ပစၥည္းနဲ႕ မခြဲခ်င္လိုက္. ေကာင္းတာေတြမလုပ္ခဲ့တာေတြသတိရလိုက္ မေကာင္းတာေတြလုပ္ခဲ့တာေတြသတိရလိုက္ နဲ႕ မေသခ်င္ပဲေသခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြႀကီးပဲ.. ဘယ္တုန္းကမွလည္း ဒီကာလရဲ႕စားဖတ္၀ါးဖတ္ကေနလြတ္ေအာင္လုပ္မယ္ အေသလြတ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးမ်ိဳးလဲ မေပၚခဲ့ၾကဘူး..စိတ္ကူးမေပၚေတာ့ လြတ္ခ်င္တဲ့စိတ္လည္းမေပၚ.. လႊတ္ခ်င္တဲ့စိတ္မွမ႐ွိေတာ့ လြတ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတာ ေ၀းေပါ့.. လြတ္တဲ့ေနရာ႐ွိတယ္လို႕လည္းမသိ . မသိလို႕လည္း လႊတ္ေအာင္မလုပ္ျဖစ္တာေပါ့.. မလုပ္ခဲ့လုိ႕လဲ မလႊတ္တာေပါ့..

ျပန္ၿပီးခ်ံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္လုိက္မယ္ဆိုရင္ တသံသရာလံုး ကာလရဲ႕ အစားကိုခံခဲ့ရၿပီး ဘ၀တိုင္း အေသဇာတ္ႀကီးပဲ ခင္းခဲ့ၾကရတယ္.. အေသမ်ိဳးေဟ့ တို႕သတၱ၀ါလို႕ ဆိုရမလိုေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ.. ဒီဘ၀လည္း အေသကမလြတ္ေသး အေသဇာတ္ကခင္းခဲ့လုိ႕ အခုအေသပြဲကေနရတာေတာင္ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္မသိရင္ ေနာင္ဘ၀ဘာျဖစ္ရပါလို၏လုိ႕ ဆုေတာင္းတာေတြက လာေသးတာပဲ.. ဒီဘ၀ေသတာအားမရေသးလို႕ ေနာက္ဘ၀ ကာလရဲ႕ အစားကို ခံရၿပီးေသရပါလို၏ ဆိုသလို ျဖစ္ေနၿပီ.. အေသဆုေတာင္းတာၾကေနတာပဲ.. ဒီဘ၀မေကာင္းလို႕ ေကာင္းတဲ့ဘ၀ကိုေတာင္းတယ္. ဒီဘ၀မလွလို႕ လွတဲ့ဘ၀ကိုေတာင္းတယ္.. ဒီဘ၀ ခ်စ္သူနဲ႕မေပါင္းရလို႕ ေနာင္ဘ၀ေပါင္းရဖို႕ရာကို ဆုေတာင္းၾကတယ္.. ေနာင္တစ္ဘ၀ထဲတင္ကို မကေသးပါဘူး.. ဘ၀ဆက္တိုင္းဆက္တိုင္း ေပါင္းရပါလို၏ ဆိုတာပါေသးတယ္.. တကယ္ေပါင္းရလား မေပါင္းရလားေတာ့မသိပါဘူး.. ေသခ်ာတာကေတာ့ ကာလရဲ႕အစားခံရမွာကိုပဲ.. မထူးေတာ့ပါဘူး.. ဘ၀ဆက္တိုင္းဆက္တိုင္း ကာလရဲ႕အစားကိုခံရပါလို၏.. အေသဇာတ္က မလြတ္ရပါလို၏လို႕သာ ေတာင္းလုိက္ပါေတာ့.. မဟုတ္လည္း ကိုယ္ေတာင္းသမွ်ထဲမွာ သူကပါေနမွာပဲ.. ႐ွိေသးတယ္… ဆုေတာင္းရင္ဒီအတိုင္းေတာင္းတာလားဆိုေတာ့ ေတာင္းတဲ့အခါ ဘုရားဆီမွာ သြားေတာင္းတယ္.. ဘုရားကလည္း အို နာ ေသ ဆိုတာမေကာင္းဘူး ဒုကၡသစၥာ လြတ္ေအာင္လုပ္ၾကလို႕ ေသေသခ်ာခ်ာမွာတယ္.. အေသလြတ္တာကိုႀကိဳက္တယ္. ကိုယ္ကလည္း ေတာင္းတာက အေသဆု.. ေတာင္းေတာ့လည္း ဘုရားဆီ.. ဘုရားကလည္းအေသကိုမႀကိဳက္.. အင္း.. ခက္ေတာ့ခက္ေနၿပီ.. ဒါေတာင္ ဒီအေသဆုမျပည့္မွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္ကို ေျပးရေသးတယ္.. မလြတ္တာလည္းမေျပာနဲ႕.. ေနာင္ဘ၀လို႕ ဘ၀ပါေနရင္ အေသပါတာပဲလို႕ မွတ္ထားလုိက္.. ဘ၀ကိုေတာင္းရင္ အေသကိုေတာင္းတာပဲ..

အဲဒီေတာ့ ဒီဘ၀ဆိုတဲ့ အေသကေနလြတ္ေအာင္ တနည္းအားျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ ကာလေတြရဲ႕ အစားကေနလြတ္ေအင္ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ..

ဆုိၾကပါစို႕… အခု တသံသရာလုံး ကာလရဲ႕စားဖတ္၀ါးဖတ္ကေန မလြတ္တာက ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အစားခံေနရတာ ေသပဲေသေနရတာလို႕ မသိခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ.. အဲလို ေသပဲေသေနရတာလို႕ မသိတဲ့အတြက္ ဟုိုဘ၀ရရင္ပဲေကာင္းႏိုးႏိုး ဒီဘ၀ရရင္ပဲေကာင္းႏိုးႏိုး နဲ႕ အဲဒီဘ၀ေတြကို လုိခ်င္ တပ္မက္ၿပီးေတာ့ ရေအာင္လုပ္ေနလို႕.. အဲဒီဘ၀ေတြပဲရ ရေနတာ.. တနည္းအားျဖင့္ ေသပဲေသေနရတာ.. အဲဒီလို ကိုယ္က ေသပဲေသေနရတယ္ ေမြးလိုက္ အုိလိုက္ ေသလိုက္ နဲ႕ ဘ၀တိုင္း ဘယ္ဘ၀ရရ ေသရတဲ့အျဖစ္ကို မႀကိဳက္တဲ့အခါၾကမွ ေနာင္ဘ၀လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈေတြက မလာမွာ.. အဲဒီလို ေနာင္ဘ၀လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈေတြ မလာတဲ့အခါၾကေတာ့မွ ေနာင္ဘ၀ရေအာင္အားထုတ္မႈေတြ မလုပ္ေတာ့ဘူး.. ေနာင္ဘ၀ရေအာင္အားထုတ္မႈမွမ႐ွိေတာ့ ေနာင္ဘ၀ က လာစရာမ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့.. အဲ့ဒီေနာင္ဘ၀ ဆိုတဲ့ ဘ၀က လာစရာမ႐ွိ ရင္ ဘ၀နဲ႕အတူပါလာမယ့္ အေသကလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့.. အေသကေနလြတ္ၿပီေပါ့.. ကာလလက္ကေန လြတ္ေျမာက္သြားၿပီေပါ့..

အဲဒီေတာ့ အခ်ဳပ္က ကိုယ္က ကာလရဲ႕အစားပဲခံေနရတာ ခဏခဏေသေနရတဲ့အျဖစ္ကို သိတဲ့အခါက်ေတာ့မွ အေသလိုခ်င္တဲ့ တဏွာခ်ဳပ္မွာ.. အဲဒီ အေသလိုခ်င္တဲ့တဏွာနဲ႕အတူ ေသရတဲ့အျဖစ္ကမေကာင္းတာကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ထား တဲ့ အ၀ိဇၹာပါတြဲ ျပဳတ္သြားတယ္… အဲဒီ အေသကိုရေအာင္ လုပ္တဲ့ အ၀ိဇၹာနဲ႕တဏွာ မ႐ွိေတာ့ဘူး ဆိုမွေတာ့ ေနာင္ ေသရမယ့္ ဘ၀လည္းလာစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့.. အဲဒီလို ခဏခဏေသေနရတာက မေကာင္းဘူး.. အဲဒီမေကာင္းတဲ့ ေသတတ္တဲ့ခႏၶာက ဒုကၡသစၥာ၊ အဲဒီ မေကာင္းတဲ့ ခႏၶာ ဒုကၡသစၥာကို မေကာင္းဘူးလို႕ သိတဲ့ ဥာဏ္က မဂၢသစၥာ၊ အဲဒီမေကာင္းဘူးဆိုတဲ ဒုကၡသစၥာကို သိတဲ့ မဂၢသစၥာနဲ႕လည္း မေကာင္းဘူးလို႕ သိလိုက္ပါေရာ ေကာင္းတယ္လို႕ လိမ္ထားတဲ့ အ၀ိဇၹာနဲ႕ .. အ၀ိဇၹာကလိမ္ထားလို႕ အဲဒီမေကာင္းတဲ့ ဒုကၡသစၥာကို ႀကိဳက္တဲ့တဏွာ ဆိုတဲ့ သမုဒယသစၥာ က လာခြင့္မရပဲ ခ်ဳပ္သြားတယ္.. အဲဒီ တဏွာ သမုဒယသစၥာမွ ခ်ဳပ္ေတာ့ ေနာင္ ခႏၶာ၊ ေသတတ္တဲ့ ဒုကၡသစၥာ မလာပဲ အေသကလြတ္သြားတာက နိေရာဓသစၥာ.. ဆိုၿပီး သစၥာေလးခ်က္လည္း ကိုယ့္ဥာဏ္ထဲမွာ တစ္ၿပိဳင္နက္ဆိုက္ပါေရာ အေသကလြတ္တဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္သြားေတာ့တာပဲ.. သစၥဥာဏ္ ကိစၥဥာဏ္ ကတဥာဏ္ ဆိုၿပီး သူ႕အဆင့္နဲ႕သူ သစၥာဆိုက္သြားတဲ့အခါ ပထမတစ္ခါဆိုက္ရင္ ေသာတာပန္.. အပါယ္မွာေသရတဲ့အျဖစ္ကေနအၿပီးတုိင္လြတ္ၿပီ… ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ဆိုက္ရင္ တကဒါဂါမ္.. တတိယတစ္ႀကိမ္ဆိုက္ရင္ အနာဂါမ္.. နဲ႕.. စတုတၳတစ္ႀကိမ္ဆိုက္ရင္ ရဟႏာၱ.. အဲဒီ ေလးႀကိမ္ေလးခါလညး္ဆိုက္ပါေရာ အေသဇာတ္သိမ္းၿပီ.. ေနာင္ေသစရာကုန္ၿပီ.. ျပဳဖြယ္ကိစၥေတြ အကုန္ျပဳၿပီးသြားၿပီ. သူ႕ကိစၥအကုန္ၿပီးၿပီလို႕ဆိုတာပါပဲ.. ကာလ၀ိမုတၱိျဖစ္သြားၿပီ…ကာလကေနလြတ္ေျမာက္သြားၿပီ..ကာလရဲ႕အစားခံရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ..

အဲဒီကာလရဲ႕အစားခံရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္သြားတယ္ဆိုတာက ကိုယ္က အခ်ိန္ရဲ႕အစားကိုမခံပဲ အခ်ိန္ကိုျပန္စားလိုက္လို႕သာ လြတ္ေျမာက္သြားတာ.. ဘယ္လိုျပန္စားတာလဲဆိုေတာ့ အထက္မွာျပထားသလို နားလည္သေဘာေပါက္လို႕ မလိုခ်င္ဘူးဆို႐ံုနဲ႕ေတာ့မရေသးဘူး.. သူက သစၥဥာဏ္အဆင့္ပဲ႐ွိေသးတာ.. အဲဒီသစၥဥာဏ္ရၿပီဆိုမွ တဆင့္တက္ၿပီး ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ္လွည့္သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႕ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးေနတဲ့ေဘာ.. ခဏခဏ ေပၚၿပီးေပ်ာက္သြားသေဘာေလးေတြကို ဥာဏ္နဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ကိုယ့္ခႏၶာက ကာလအစားခံေနရလို႕ ခဏခဏ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆိုတာ သူမ်ားေျပာလားမွတ္တယ္.. အခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ျမင္တာပါလား.. အဲဒီခဏခဏ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးေနတာက ဘာမွ အႏွစ္သာရမ႐ွိတဲ့ ဒုကၡသစၥာေတြပါလားလို႕ ကိုယ့္႐ုပ္နာမ္အေပၚ ျမင္လာရင္ေတာ့ ကိစၥဥာဏ္ေရာက္ၿပီ.. (မွတ္ခ်က္။ ႐ုပ္နာမ္ကို ပရမတ္က်က်မသိေသးရင္ေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ေပၚ ပညတ္၊ပရမတ္ ကြဲေအာင္ ခြဲျပႏိုင္တဲ့ဆရာအရင္႐ွာဖို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္) အဲဒီလို ၾကည့္လိုက္တိုင္း ၾကည့္လိုက္တို္င္း ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးေနတဲ့ဒုကၡေလးေတြပဲ ေတြ႕ပါမ်ားလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတဲ့ သေဘာေလးေတြက ဒုကၡသစၥာအစစ္ပဲ မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးလို႕လဲ ျဖစ္လာပါေရာ သူက ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡသစၥာ ၾကည့္ေနရာကေန မျဖစ္မပ်က္တဲ့ နိေရာဓဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ဖက္လွည့္သြားတဲ့ ကတဥာဏ္ဆိုက္ေတာ့တာပါပဲ.. အဲဒီကတဥာဏ္လည္းဆိုက္ေရာ အေသလြတ္တဲ့ေနရာကိုေရာက္ေတာ့တာပါပဲ.. ေလးႀကိမ္ေလးခါဆိုက္ရင္ေတာ့ အေသက အၿပီးတုိင္လြတ္တာေၾကာင့္မို႕လို႕ ဒီအေသလြတ္ေအာင္ ကိုယ့္ခႏၶာ ျဖစ္ပ်က္ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္ကိျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို လုပ္ၾကဖို႕တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္.. ဒီ၀ိပႆနာအလုပ္ဆိုတဲ့ မဂၢင္အလုပ္ကမွ အေသလြတ္ႏိုင္တာမို႕ ကိုယ္က ၀ိပႆနာ႐ႈတိုင္း႐ႈတိုင္း အေသလြတ္ရာကို တျဖည္းျဖည္းသြားေနတဲ့အတြက္ သူက အခ်ိန္ေတြကို ျပန္စားေနတာပဲ.. ကိုယ္က အဲဒီအခ်ိန္ဆိုတဲ့ကာလကို ကိုယ္ကအၿပီးတိုင္စားလို႕လဲ ကုန္ပါေရာ အေသလြတ္တဲ့နိဗၺာန္ ကာလသံုးပါးကလြတ္ေျမာက္တဲ့နိဗၺာန္ကို ေရာက္ႏိုင္ေတာ့မွာပဲျဖစ္ပါတယ္.. ကိုယ္ကသူ႕ကို မစားရင္ေတာ့ သူကကိုယ့္ကို စားေတာ့မွာ. အဲဒီေတာ့ သူစားလုိ႕မကုန္ခင္ ကိုယ္ကအရင္ဦးေအာင္ အခ်ိန္ကိုစားတယ္ဆိုတဲ့ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ၾကဖို႕ တိုက္တြန္းလုိက္ခ်င္ပါတယ္…





သႀကၤန္ သို႕မဟုတ္ ေသမင္းတမန္

12 04 2010

သႀကၤန္ေရာက္ျပန္ၿပီ… သႀကၤန္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ပြဲေတာ္တစ္ခုပါ.. သႀကၤန္ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ပိေတာက္ေတြလည္းပြင့္ရတယ္.. လူတိုင္းမွာလည္း သႀကၤန္နဲ႕ပက္သက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္စီခံစားခ်က္ေလးေတြနဲ႕ ကိုယ္စီအေတြးေလးေတြနဲ႕… သႀကၤန္ေရာက္ရင္ေတာ့ဘာလုပ္မယ္ ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္မလဲဆိုတာ ေတြးတဲ့သူေတြလည္းေတြးၾကမယ္.. အစီအစဥ္ေတြလည္းဆြဲၾကမယ္.. သႀကၤန္ရဲ႕သ႐ုပ္ကိုေတာ့ သူတို႕ေတြ ေဖာ္ႀကဴးၾကမယ္ေလ.. အေရးမလုပ္အားတဲ့သူေတြလည္း တပံုႀကီးပါပဲ.. အေရးလုပ္တဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ မလုပ္တဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ သႀကၤန္ကိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ သူတို႕ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရမွာပဲ.. အဓိပၸါယ္႐ွိ႐ွိေက်ာ္ျဖတ္မယ္ မေက်ာ္ျဖတ္မယ္ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္အေတြး ကိုယ္ခံယူတဲ့အေပၚမွာပဲမူတည္တယ္ေလ.. ဘယ္သူက ဘယ္လိုလုပ္မွ အဓိပၸါယ္႐ွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ ေခတ္ကာလကေျပာင္းလဲလာေတာ့ အတပ္ေျပာရခက္တယ္.. သူ႕အေတြးနဲ႕သူကေတာ့ မွန္ေနတာပဲ.. ေသခ်ာေပါက္ကေတာ့ သႀကၤန္ကိုလြန္ဆန္လုိ႕မရတာပဲ..

ဘာလို႕သႀကၤန္ကိုလြန္ဆန္လို႕မရတာလဲဆိုေတာ့ နည္းနည္း႐ွင္းလိုက္ရင္ေပၚလာမွာပါ.. သႀကၤန္ဆိုတာက ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ဆံုးၿပီး ႏွစ္သစ္ေျပာင္းျခင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕ကိုလက္ခံသည္ျဖစ္ေစ လက္မခံသည္ျဖစ္ေစ တစ္ႏွစ္ကေတာ့ ေဟာင္းရေတာ့မွာပါ… ႏွစ္သစ္ကူးတယ္လို႕လည္း ေျပာရင္ေျပာ.. ႏွစ္ေဟာင္းမကုန္ပဲနဲ႕လည္း ႏွစ္သစ္ကမကူးပါဘူး.. ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးတာက သူ႕ကိုႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ သူကေတာ့ ကုန္ရမွာပဲ.. ဒါေၾကာင့္သူ႕ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူးလို႕ေျပာတာပါ… ကၽြန္ေတာ္တို႕က သႀကၤန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ပဲလို႕ ယူဆထားသလို တျခားတိုင္းတပါး လူမိ်ဳးျခားေတြကလည္ သူတို႕နဲ႕မဆိုင္ဘူးလုိ႕ တြက္ထားၾကတယ္… ဒီသႀကၤန္ ဆိုတဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ဆံုးမႈ တနည္း တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးမႈ ဆိုတာႀကီးကေတာ့ လူတိုင္းကို သူနဲ႕ပက္သက္ထားတယ္.. ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ကုန္တာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွ တစ္ႏွစ္ကုန္တာမဟုတ္ပါဘူး.. တနည္း တစ္ႏွစ္ အသက္ႀကီးလာတာမဟုတ္ပါဘူး… ဘယ္သူမဆို တစ္ႏွစ္ကုန္တိုင္း တစ္ႏွစ္ကုန္တုိင္း တစ္ႏွစ္အသက္ႀကီးရေတာ့တာပါ… ဒါေၾကာင့္သူက လူတိုင္းကို သူနဲ႕ပက္သက္ထားတယ္.. လူတိုင္းက သူနဲ႕ပက္သက္ေနရတယ္..

သႀကၤန္ကို ပြဲေတာ္ေတြလုပ္ၿပီးပဲႏႊဲႏႊဲ ေရေတြသြန္းေလာင္းၿပီးေတာ့ပဲ က်င္းပက်င္းပ .. အို.ကုန္ကုန္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္လုပ္ၿပီးပဲ သူ႕ကို ေက်ာ္ျဖတ္ေက်ာ္ျဖတ္..ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ႏွစ္ႀကီးရတာပါပဲ.. (ေရးရင္းနဲ႕ပဲ ေသျခင္းတရားဖက္ေရာက္လာသလား မေျပာတတ္ပါဘူး.. ေရးလက္စနဲ႕ေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူး..ဆက္လိုက္ေတာ့မယ္) ေသခ်ာေတြးႀကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ကသႀကၤန္ကိုႏႊဲရမလားေအာက္ေမ့တယ္.. တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူကကိုယ့္ကို ႏႊဲသြားတာကိုး… ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားအသက္ေမးတဲ့အခါ အရင္ႏွစ္ကထက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးၿပီးေျပာရတယ္.. သႀကၤန္ လက္ခ်က္ေတြေလ.. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကသာ သႀကၤန္ကုိႏႊဲတာ သႀကၤန္ကေတာ့ လူတိုင္းကို ႏႊဲသြားတယ္… ဒါေၾကာင့္လူတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္ အရင္ႏွစ္ကလိုမ်ိဳး႐ုပ္ေတြ႐ွိေသးလားလို႕… ငယ္႐ုပ္ေလးေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္တယ္.. ျပင္းတယ္ေနာ္သႀကၤန္ လက္ခ်က္… သူကကိုယ့္ကို မၫွာမတာႏႊဲေနမွန္းမသိေတာ့ ကိုယ္က သူ႕ကို ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲေလးလုပ္ေပးၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုႏႊဲပြဲေလးကို အားေပးေနသလုိျဖစ္ေနၿပီ… ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြကသာ သႀကၤန္ကဘယ္သူေတြနဲ႕သာဆိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူကေတာ့ သူ႕ကို သိတဲ့သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မသိတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ မခြဲျခားဘူး.. အကုန္လုံးကို ႀကီးေအာင္လုပ္ျပစ္လုိက္တယ္.. ေအာ္..ေနာက္ဆံုးေတာ့ သႀကၤန္ဆိုတာ သကၠရာဇ္ႀကီးေအာင္လုပ္တတ္သူပါလား..

သကၠရာဇ္ႀကီးလာတယ္ဆိုတာ ဂဏာန္းအရတိုးလာတာသက္သက္ပဲလုိ႕မယူလိုက္ပါနဲ႕.. ကိုယ့္ဂဏာန္းႀကီးလာတာဟာ ကိုယ့္က်န္တဲ့သက္တမ္းေသးသြားတာပါ. ေသေတာ့မယ္လို႕ေျပာတာ.. အရင္ႏွစ္ကထက္စာရင္ ဒီႏွစ္က ေသဖို႕တစ္ႏွစ္နီးသြားတာေပါ့.. ဟုတ္တယ္ေနာ္.. သိၿပီးသားေတြပါ.. ဒီလိုမ်ိဳးေျပာလုိက္ရင္ေတာ့ သိပါတယ္.. တခါေလက်ေတာ့ ေမ့တာတာေပါ့. ဟုတ္တယ္မလား.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြက အဲလို တစ္ႏွစ္ေသဖို႕ႏွီးလာတယ္ဆိုတာကို တခါတေလ အလုပ္မ်ားလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ စား၊ ၀တ္၊ ေန ေရးေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ခ်စ္ေၾကာင္း မုန္းေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ေမ့ေနက်တယ္ေလ.. အဲလုိေမ့ေမ့ေနတာ ဘာနဲ႕တူသလဲဆိုေတာ့ (ကၽြန္ေတာ့ ဆရာသမားေတြေျပာတာ ၾကားဖူးတာေလးျပန္ေျပာမယ္) တီေကာင္ေတြက မ်က္စိမပါလုိ႕သူက မျမင္ရပါဘူး. မျမင္ရတဲ့အခါက်ေတာ သူကေ႐ွ႕မွာဘာ႐ွိတယ္ဆိုတာကို သူကမသိဘူး.. မသိတဲ့အခါက်ေတာ့ သူကလည္း စား၊၀တ္၊ေန ေရးအတြက္ အစာ႐ွာရတယ္.. သူကေျမဆီ ေျမႏွစ္ေလးေတြကို စားလိုက္ ေ႐ွ႕တုိးသြားလုိက္နဲ႕ေပါ့.. အဲဒီလိုပဲ ၾကက္ကေလးေတြကလည္း အစာ႐ွာ႐ွာထြက္လာတယ္.. သူတို႕လည္း ေျမႀကီးေလးေတြကို ယွက္လုိက္ အစာ႐ွာစားလုိက္နဲ႕ ေ႐ွ႕တုိးတိုးလာတာေပါ့.. တီေကာင္ဆိုတာက ၾကက္ေတြရဲ႕အစာပါပဲ.. ဆိုေတာ့. တီေကာင္ေလးေတြက မျမင္ရလုိ႕ သူ႕ေသမင္းတမန္ ဆိုတဲ့ ၾကက္ကေလးေတြ သူ႕ဆီလာေနတာလည္းမသိေတာ့ ေျမႀကီးေလးစားကာ စားကာနဲ႕ ပဲ ေရွ႕ဆက္တိုးလာတာေပါ.. ဘာလို႕ လုိ႕ေျပာလည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ စားခ်င္တာစား လိုခ်င္တာမ်ားရလို႕႐ွိရင္ ေပ်ာ္မလား မေပ်ာ္ဘူးလားဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ.. အဲဒီလိုေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႕ စားလိုက္ ေ႐ွ႕တိုးလုိက္နဲ႕.. သူကေရွ႕တစ္လွမ္းတိုေလ သူ႕ေသမင္းနဲ႕တစ္လွမ္းနီးေလပဲ.. ဒါကို သူကမျမင္ရလုိ႕ မသိဘူးေပါ့. မသိလို႕လည္းပဲ ေပ်ာ္ႏိုင္တာေပါ့.. သူကမတိုးလည္း သူ႕ေသမင္းတမန္ကေတာ့ တိုးလားမွာပဲ.. ေနာက္ဆံုး သူ႕ေသမင္းတမန္ေ႐ွ႕ကို လည္းေရာက္ေရာ ၾကက္ရဲ႕စားဖတ္၀ါးဖတ္အျဖစ္ေရာက္ရေတာ့တာပဲ..

အဲဒီတီေကာင္လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြက စီးပြားေလး႐ွာလိုက္ အပန္းေလးေျဖလိုက္နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ပဲ ဘ၀ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာၾကတယ္..ကၽြန္ေတာ္တို႕ေသမင္းတမန္က တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ကိုယ့္ဆီတိုးတိုးလားေနတယ္ဆိုတာကို မသိဘူး.. သိရင္လည္းႏွလံုးမသြင္းျဖစ္တဲ့အခါ ေမ့ေနတာေပါ့.. အဲဒီလိုေမ့ေနတဲ့အခါ တီေကာင္လိုပဲျဖစ္ေနၿပီ.. ေမ့ေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏုိင္တာေပါ့. မနက္ျဖန္ေသမယ္လို႕သိရင္ ဘယ္သူမွ ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ပါဘူး.. သန္ဘက္ခါတြက္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အစီအစဥ္ေတြ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. မသိလို႕သာ အနာဂါတ္အတြက္ အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးခ်ၿပီး အဲဒီအတိုင္းအေရာက္သြားမယ္ေပါ့.. ကိုယ္ကအဲ့လုိ plan ေတြလုပ္သာ လုပ္ေနတယ္ အသက္ကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းႀကီးႀကီးလားၿပီးေတာ့ ေသမင္းဆီကို အေရာက္သြားေနတယ္.. ေသမင္းကလည္း ငါမင္းတုိ႕အတြက္လာၿပီလို႕ ႏွစ္ေတြႀကီးႀကီးျပ ၿပီး ကိုယ့္ဆီအေရာက္လာေနတာပဲ.. ကိုယ္ကလည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေ႐ွ႕တိုးလိုက္ ေသမင္းကလည္း သတ္မလို႕ေ႐ွ႕တုိးလာလိုက္ေပါ့… တီေကာင္နဲ႕ ၾကက္လိုပဲ.. တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေတြႀကီးျပတယ္ဆိုတာ ေသမင္းက သူမေရာက္ေသးခင္ ေသမင္းတမန္အရင္လႊတ္လိုက္တာပဲ.. ဒါကိုကိုယ္က မသိပဲေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ မသိေပ်ာ္ ေပ်ာ္ပဲတဲ့.. (ဆရာသမားေတြေျပာတာ) တီေကာင္လုိပဲ မသိေပ်ာ္ပဲေပါ့..တီေကာင္ကေတာ့ ထားေတာ့ သူကမျမင္ရလို႕ ကိုယ့္ေသမင္းကိုယ့္ဆီလာေနတာမသိတာ.. အခုဟာက ရက္စြဲေတြေရးတိုင္းေရးတိုင္း ခုႏွစ္ေတြတုိးတိုးၿပီး ကိုယ္တိုင္ေရးေနရတာ.. ဒါကိုလဲ ေသမင္းတမန္လို႕ ဘယ္သူသံုးသပ္မိလဲမသိဘူး..သံုးသပ္မိတဲ့သူကေတာ့ အနည္းစုေလာက္ပဲျဖစ္မွာပါ.. ေသမင္းကသူမလာခင္ အရင္ေ႐ွ႕က ေရွ႕ေျပး ေသမင္းတမန္ကို အရင္လႊတ္လိုက္ပါရဲ႕နဲ႕ မသိဘူးဆိုတာေတာ့ တီေကာင္ထက္ နည္းနည္း ပိုမဆိုးဘူးလား.. (နည္းနည္းလို႕ပဲေရးတာ တကယ္ဆို အမ်ားႀကီးလုိ႕ေရးသင့္တာ) ဘာဆင္ေျခေတြမ်ား႐ွိေနလို႕ ေမ့ေနၾကတာလဲ.. စီးပြားေရးအဆင္မေျပလို႕လား. ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္လား. ခ်စ္တဲ့သူေတြေၾကာင့္ပဲလား.. ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ရင္ကိုယ္က သူ႕ေရွ႕ေရာက္ရေတာ့မွာပဲ..

ဒါေၾကာင့္ သႀကၤန္ဆိုတာ ဂဏာန္းေတြတိုးျပၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကို တစ္ႏွစ္ႀကီးလာၿပီဆိုတာ သတိေပးတဲ့အေနနဲ႕ ေရာက္လာတဲ့ ေသမင္းတမန္ေပါ့.. အဲဒီအခ်ိန္ကာလေတြက ကိုယ့္ကို တျဖည္းျဖည္း ၀ါးမ်ိဳးလာၿပီးေတာ့ ၀ါးမ်ိဳးစရာလည္းကုန္ေရာ ေသရေတာ့တာပါပဲ.. အဲဒီကိုယ့္ကိုမေသ ေသေအာင္သတ္ပြဲကိုေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲေတြနဲ႕ အားေပးေနတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းပါဘူး. တီေကာင္အျဖစ္ထက္ဆိုးေနမယ္.. အဲဒီတီေကာင္ဆိုတဲ့ တိရိစာၦန္ထက္ မဆိုးေအာင္ သႀကၤန္ ေရာက္လာၿပီဆိုတိုင္း ဆိုတိုင္း ရက္စြဲေတြေရးတုိင္းေရးတိုင္း ကိုယ့္ကို တျဖည္းျဖည္း ၀ါးမ်ိဳေနတယ္ ဆိုတာေလးေတာ့ သတိရၾကပါလို႕တိုက္တြန္းလို္က္ခ်င္ပါတယ္…. (ဆက္ရန္)





သာသနာ ကြယ္ေၾကာင္း တရားအေပါင္း

21 03 2010

တရားမနာ

စာေပမသင္

နုတ္တြင္မေဆာင္

သိေအာင္မျပဳ

 ဓမၼာနုဓမၼပဋိပတ္ခြာ

ဤငါးျဖာသည္ဘုရားသာသနာကြယ္ေၾကာင္းတည္း။

စာသင္ပယ္ေလ်ာ

က်ယ္မေဟာၾကား

က်ယ္မခ်နွင့္

က်ယ္စြာ့မအံ

မႀကံမစည္

ဤငါးမည္သည္ဘုရားသာသနာကြယ္ေၾကာင္းတည္း။

အကၡရာပုဒ္ပ်က္ေလ့က်က္သင္ခ်

ဒုဗၺစမူ

စာခ်သူရွား

လာဘ္မ်ားေအာင္ဖန္

ခိုက္ရန္ကြဲျပား

ဤငါးပါးသည္ဘုရားသာသနာကြယ္ေၾကာင္းတည္း။

ဒုဗၺစ ဆိုတာကေတာ့ သြင္သင္ဆံုးရ မလြယ္ကူတာကို ဆိုလိုတာပါ။





အမွားနဲ႕အမွန္

10 03 2010

ကၽြန္ေတာ္တို႕လူေတြက လူတန္းစားအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဘာသာအမ်ိဳးမိ်ဳး၊ အဆင့္အတန္းအမ်ိဳးမိ်ဳး၊ အမ်ိဳးမိ်ဳးေပါင္းေတြကို အမ်ားႀကီးအမ်ိဳးမိ်ဳး႐ွိၾကတယ္။ လူအေနနဲ႕ၾကည့္လို႕သာ လူအမိ်ဳးမ်ိဳးျဖစ္သာ.. သတၱ၀ါအေနနဲ႕ဆိုရင္ သတၱ၀ါအမ်ိဳးမိ်ဳးေပါ့.. အဲလို အမ်ိဳးမိ်ဳးေသာ အမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာေတြထဲမွာ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္တို႕လည္း အမ်ိဳးမိ်ဳးပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႕နဲ႕တစ္ဖြဲ႕ မတူၾကဘူး။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အားသန္ရာကိုပဲလိုက္ေနၾကတာပဲ.. ကိုယ္ယံုၾကည့္ရာပဲ အားထားၿပီး ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကိုပဲ အမွန္လုပ္ထားၾကတာပဲ။ ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့အရာက ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကုိယ္ဟာက မွန္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူမ်ားဟာက အမွားျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္မယ္ ကိုယ့္ေလာက္မမွန္တာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ သူ႕လက္ေအာက္ကလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ လုိ႕ပဲယူဆၾကမွာပဲ။ အဲဒီလို အကုန္လံုးက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အမွန္လုပ္ သူမ်ားကို အမွားလုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ အားလုံးကလည္း မတူၾကဘူး တခ်ိဳ႕ေတြက တျခားစီ တခ်ိဳ႕က ခပ္ဆင္ဆင္ တခ်ိဳ႕ကသံတူေၾကာင္းကြဲ. ေတြမို႕ အမွန္ေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္ၿပီး အမွားေတြက လည္းအမ်ားႀကီးပဲ။ ဘယ္သူကတကယ္ အမွားလဲ ဘယ္သူကတကယ္ အမွန္လဲ။ အားလံုးကလည္း ေျဖမွာပဲ ကုိယ့္ဟာက အမွန္။ ကိုယ့္ဟာအမွန္ဆိုရင္ သက္ေသျပ ဘာေၾကာင့္ကိုယ့္ဟာက မွန္သင့္တာလဲ။ ဘယ္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူမ်ားဟာေတြက အမွားျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဘာေတြေၾကာင့္ မျပည့္စံုေသးတာလဲ။ ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ဆင္ေျခေလးနဲ႕ကိုယ္ပဲ မရမကမွန္ေနေတာ့မွာလား။ ကိုယ္ထင္ကုတင္ေ႐ႊနန္း ဆိုသလို တကယ့္နန္းေတာ္မဟုတ္ပဲ နန္းေတာ္လုပ္ထားေနၾကတာလား။ ကိုယ့္ဟာအမွန္လုပ္ရင္းနဲ႕ေကာရန္ျဖစ္ၾကဦးမွာလား.. ကိုယ့္ဟာ အမွန္လုပ္ဖို႕ေကာ ကိုယ့္မွာလံုေလာက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ႐ွိၿပီလား. ကိုယ့္မွာလုံေလာက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြမ႐ွိရင္ေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ္ဟာလည္း အမွန္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘူးခံျငင္း႐ံုပဲ႐ွိေတာ့တယ္.  အဲဒီေတာ့ ဘယ္သူ႕ဟာမွန္တယ္ ဘယ္သူ႕ဟာေတာ့ျဖင့္မွားတယ္ဆိုေပၚခ်င္ရင္ေတာ့ အမွားအမွန္စစ္တဲ့ စံေလးနဲ႕ အကဲျဖတ္မွပဲ ေပၚလာႏိုင္ေတာ့မွာပါ..

အမွားမွာကေတာ့ခၽြင္းခ်က္႐ွိတယ္.. ဘာခၽြင္းခ်က္လဲဆိုေတာ့ သူမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာေနရာမွာသံုးလို႕ရၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမွာေတာ့ သူကမမွန္ဘူး..

အမွန္မွာကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ.. မွန္တယ္ဆိုရင္သူက ဘာမွမေရာ. မွန္ေတာ့မွန္တယ္ ဒါေပမယ့္ေရာေနရင္ အမွန္မဟုတ္ေတာ့.. သူ႕ကို အမွားထဲထည့္လိုက္. ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ့ အကုန္မွန္လို႕.. မွန္တယ္ဆိုရင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အတြက္တင္မွန္တာမဟုတ္ ဘယ္သူဘက္ကၾကည့္ၾကည့္မွန္ေနရမယ္.. အမွန္ကေတာ့ သူကအမွန္မို႕လို႕ အကုန္လံုးအတြက္ အၿမဲတသမတ္တည္း မွန္ေနမွာပဲ။ သူကအမွားႀကိဳက္မိလို႕ အဲဒီအမွန္ကို မမွန္ဘူးလို႕ယူဆတာေတာ့ သူ႕ျပႆနာ.. အမွန္ကေတာ့ အၿမဲမွန္ေနမွာပဲ.

ကိုယ့္ယံုၾကည့္မႈေတြသည္ ကိုယ္က တကယ့္အမွန္ကိုသိလို႕ အမွန္လုပ္ထားတာလား.. တကယ္အမွန္မသိေသးပဲ ယံုၾကည္မႈ သက္သက္နဲ႕ ကိုယ့္ဟာအမွန္လုပ္ထားတာလား.. ဥပမာအားျဖင့္ ပန္းထိမ္ဆရာမို႕လို႕ ပန္းထိမ္ပညာတတ္မွာပဲလုိ႕ သူ႕ပညာကိုယံုၾကည္ထားတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အရည္အခ်င္းကို ေတြ႕လို႕ သူကပန္ထိမ္ပညာတတ္တယ္လို႕ယံုၾကည္တာလား.. ကိုယ္က သူ႕အရည္အခ်င္းလည္းမေတြ႕ေသးပဲနဲ႕ေတာ့ သူပန္းထိမ္ပညာတတ္တယ္လို႕ယံုၾကည္တာေကာ နည္းနည္းမလြန္ဘူးလား.. မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈမ်ိဳးကို ဆိုလိုသည္.. ကိုယ္တုိင္သူ႕လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို ေတြ႕မွ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕လုိ႕ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳလို႕ ယံုၾကည္တာကမွ ခိုင္ခိုင္မာမာယံုၾကည္မႈမ်ိဳးျဖစ္မွာ. . အဲဒါမွ ကိုယ္ယံုၾကည္တာက အမွန္ျဖစ္မွာ။

အမွန္ကို အမွန္တုိင္းေတြ႕ၿပီး အမွန္လို႕ယံုၾကည္မွ ကိုယ့္ယံုၾကည္မႈသည္ အမွန္… ဘာေၾကာင့္အမွား အမွန္ကို ခြဲရတာတုန္း.. ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ မွန္ေနရင္မၿပီးဘူးလားလို႕ေတာ့ ေမးလုိ႕ရပါတယ္.. ဘာေၾကာင့္အမွားအမွန္ခြဲတာလဲဆိုေတာ့ အမွားလမ္းကို လိုက္သူကို အမွားလိုက္လို႕ေရာက္ရမယ့္ေနရာကို ပို႕ၿပီးေတာ့ အမွန္က အမွန္လမ္းလိုက္သူကို အမွန္လမ္းသြားျခင္းေၾကာင့္ေရာက္ရမယ့္ေနရာကို ပို႕ေဆာင္ေပးတတ္လို႕ သူ႕ကို မေကာင္းသျဖင့္ မက်ေရာက္ေအာင္လုိ႕ ကိုယ္ေ႐ႊးခ်ယ္တဲ့လမ္း မွန္တယ္ မမွန္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ စီစစ္သင့္တယ့္.. အဲလိုမွကုိယ္က မစီစစ္ပါဘူးဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ္က အမွားလမ္းေပၚေလွ်ာက္မွန္လည္းမသိ အမွန္လမ္းကို လည္းမသိတဲ့အတြက္ မေကာင္းသျဖင့္ေရာက္ရမယ့္ေနရာေရာက္မွာစိုးတဲ့အတြက္ ကိုယ္အမွန္လမ္းေပၚ ေရာက္ေနၿပီလို႕ ကိုယ္တုိင္မသိမခ်င္း အမွန္နဲ႕အမွားကို စီစိသင့္တယ္.. ကိုယ္က အမွန္ေပၚလံုးလံုးေရာက္ၿပီလို႕ ကိုယ္တိုင္အမွန္ကို ႀကံဳလို႕ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတာ့မွ ကိုယ္က အမွားလမ္းကိုေ႐ွာင္သြားၿပီလို႕သိမွာ.. အဲဒီလို အမွန္ကို ကိုယ္တုိင္မႀကံဳမခ်င္း အမွားလမ္းကို  မွားတယ္လို႕ ကိုယ္တုိင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏိုင္ဘူး.. အမွားကို အမွားလို႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏိုင္မခ်င္း အမွားကို မလိုက္ပါဘူးဆိုတာလဲ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး..အဲဒီလုိဆိုရင္လည္း အမွားလမ္းကိုလိုက္မိတဲ့အတြက္ အမွားလိုက္လို႕သြားရမယ့္ေနရာေတာ့ျဖင့္ သြားရ ေရာက္ရေတာ့မွာပဲ..

ကိုယ္ကတကယ့္ တကယ္ အမွန္လမ္းေပၚေရာက္မွ အမွန္လမ္းေပၚေရာက္မွန္းသိၿပီး အမွားလမ္းကို ေ႐ွာင္သြားၿပီလုိ႕သိႏိုင္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္..





အမွားနဲ႕အမွန္

9 03 2010

အမွားနဲ႕အမွန္ဆိုတာ တြဲၿပီးသာေျပာၾကတယ္ တကယ္တမ္းေတာ့ သူတို႕ေတြက ဓာတ္သေဘာ သတၱိအရေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္တရားေတြပဲ။ ဘယ္လိုမွေပါင္းစပ္လို႕ ရတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ခု႐ွိေနရင္ ေနာက္တစ္ခုကလည္းမ႐ွိဘူး.. မီးမ်ားတဲ့ေနရာမွာ ေရခမ္းေျခာက္ရသလို ေရမ်ားတဲ့ေနရာမွာလည္း မီးေပ်ာက္ရတယ္.. ေက်ာခ်င္းကပ္ၿပီး ဦးတည္ရာကေတာ့ ဆန္႕က်င္ေနသလိုမ်ိဳး ေနေတာ့နီးနီးကပ္ကပ္ သြားေတာ့ဆန္႕က်င္ဘက္.. အဲဒီေတာ့ကိုယ္က သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲခြဲျခားျခားမသိရင္ အမွားကို အမွန္လုပ္ၿပီး အမွန္ကို အမွားလုပ္ႏိုင္တယ္.. သူတို႕ေတြက တစ္ေယာက္တစ္လမ္းစီသြားတယ္ဆိုေတာ့ တစ္ဖက္ကိုလိုက္သြားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္တစ္ဖက္ကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ.. အမွားလမ္းကိုလိုက္သြားရင္ အမွားကပို႕ေဆာင္ေပးတဲ့ေနရာကိုေရာက္ၿပီးေတာ့ အမွန္လမ္းကိုလိုက္ရင္ေတာ့ အမွန္လမ္းကပို႕ေဆာင္တဲ့ ေနရာကိုေရာက္ရမွာပဲ။ အမွားသည္မေကာင္းေသာလမ္း အမွန္သည္ေကာင္းေသာလမ္း… သူ႕ဆုိင္ရာလမ္းကိုလိုက္ရင္ျဖင့္ သူ႕ဆိုင္ရာေနရာကိုေတာ့ မေရာက္ခ်င္လည္း ေရာက္ရမွာပဲ.. ေရာက္ခ်င္လည္း ေရာက္ရမွာပဲ. ဆုေတာင္းလည္းရမွာပဲ. မဆုေတာင္းလည္းရမွာပဲ..

အမွားသည္ မွားေနတဲ့အတြက္ အမွန္ကိုမေရာက္ႏိုင္သလို.. မွားတာကိုပင္လွ်င္ မွားတယ္လို႕မသိႏိုင္ပဲ ထိုအမွားပင္ အမွန္္လုပ္ႏိုင္ေသး၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အမွားသည္မွားေနတာကို မွားတယ္လို႕မသိေအာင္လုပ္ႏိုင္သလို မွန္တယ္လို႕လဲ သူကလုပ္ႏိုင္ေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္အမွားလမ္းကို လိုက္ေသာသူ၏ အျဖစ္မွာ ကိုယ္တိုင္အမွားလမ္းေပၚေလွ်ာက္ေနတာေတာင္ သူ႕ကိုယ္သူ မွန္တယ္လို႕ ယူဆထားေသာေၾကာင့္ အမွားလမ္းကပို႕ေဆာင္ေသာ ေနရာကိုျဖင့္ ေရာက္ရေတာ့မည္။ ထုိသို႕မေရာက္ေသးခင္ကာလအေတာအတြင္းမွာေတာ့ အမွားကပို႕ေဆာင္ေသာေနရာကို မေရာက္ေသး အမွားလမ္းကို လိုက္ျခင္း၏ မေကာင္းက်ိဳးကိုလည္း မျမင္မေတြ႕ရေသးေသာေၾကာင့္ အမွားကိုေၾကာက္ၿပီး အမွားကိုျပင္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္လည္းမေပၚ … အမွားျပင္မယ့္စိတ္မေပၚေတာ့လည္း အမွားျပင္မယ္ဆိုၿပီးအားထုတ္မႈလည္းမလာ.. ထိုကဲ့သို႕အားထုတ္မႈမ႐ွိေသာေၾကာင့္လည္း အမွားလမ္းကိုေခါက္ၿပီး အမွန္လမ္းကိုမေရာက္… အမွန္လမ္းမေရာက္ဘူးဆိုေတာ့လည္း အမွန္လမ္းက ပို႕ေဆာင္တဲ့ေနရာကိုလည္း မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ အမွား၏အျပစ္မ်ားသည္ ေၾကာက္စရေကာင္းေလစြ။

အမွန္သည္ မွန္ေနေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုပင္ နာမည္တပ္ေစကာမူ အမွန္သေဘာကို မစြန္႕.. အၿမဲမွန္ေနေလသည္.. မီးသည္ ပူသည့္သေဘာ႐ိွသည့္ အတြက္ သူ႕ကိုအေအးသေဘာေဆာင္သည့္ေဘာျဖင့္ အေအးကိစၥကိုေဆာင္႐ြက္ခိုင္းေစကာမူ သူသည္ အေအးသေဘာကိုမလိုက္႐ံုသာမက အပူသေဘာကို မစြန္႕.. ထို႕ေၾကာင့္ အမွန္ကို မည္သို႕ပင္ မွားသည္ဟု ေျပာေစကာမူ အမွားဟူ၍သာ ပညတ္ခံရ႐ံုသာ႐ွိသည္.. အမွန္သေဘာကေတာ့ စြန္႕မည္မဟုတ္ေပ။ ပတၱျမားမွန္လွ်င္ ႏြံမနစ္သကဲ့သို႕တည္း…

ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ အမိ၀မ္းတြင္းမွထြက္လာကတည္းက သိသင့္သိထိုက္တာေတြကို သိၿပီးမွ ေမြးဖြားလာသည္မဟုတ္။ ေမြးလာကတည္းက ဘာမွမပါခဲ့ေပ။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သင္ယူၿပီးမွ တတ္ေျမာက္လာၾကျခင္းသာျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ သင္ယူမတတ္ေျမာက္ခင္ ကိုယ္သင္မည့္ ပညာသည္ မွားသည္မွန္သည္ဟု ခြဲျခား မသိခဲ့ၾကေပ.. မိဘကျဖစ္ေစ ဆရာသမားကျဖစ္ေစ အမွား အမွန္ကို ခြဲျခားတတ္ေအာင္သင္ၾကားျပသေပးမွသာလွ်င္ အမွားႏွင့္ အမွန္ကို ခြဲျခားႏိုင္ေပမည္။ ထုိကဲ့သို႕ သင္ၾကားျပသေပးမည့္သူ မ႐ွိပါက မည္သည္က အမွား မည္သည္ကအမွန္ကို မခြဲျခားႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုကဲ့သို႕ အမွားအမွန္ကို မခြဲျခားတတ္ေသာသူသည္ မ်က္စိကန္းေသာသူႏွင့္ တူသည္။ မ်က္စိကန္းေသာသူသည္ လမ္းေကာင္း လမ္းဆိုးကို မျမင္ရေသာေၾကာင့္ လမ္းဆိုးကို ေ႐ွာင္ၿပီး လမ္းေကာင္းကို  မေ႐ြးႏိုင္ေခ်။ ထိုသို႕ လမ္းေကာင္း လမ္းဆိုး မေ႐ႊးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ထိုမ်က္စိကန္းေသာသူ လမ္းသြားရာတြင္ လမ္းေကာင္းေပၚလည္းေရာက္ႏိုင္သလို လမ္းဆိုးဘက္လည္းေရာက္သြားႏိုင္ေလသည္။ လမ္းေကာင္းေပၚေရာက္လွ်င္လည္း ခဏတျဖဳတ္သာ ေရာက္ၿပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ လမ္းဆိုးနဲ႕သာတုိးေနေပမည္။ မ်က္စိကန္းေနေသာေၾကာင့္ ဆူးပံုေတြ႕လည္းနင္း မစင္ပံုလည္းနင္း ခလုတ္လည္းမေ႐ွာင္တတ္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႏွင့္ေတြ႕လည္း က်ဖို႕သာ႐ွိေနေပသည္။ ကန္းေနေသာေၾကာင့္ ေန၊လ၊ၾကယ္တာရာတို႕ အထင္အ႐ွား ႐ွိေနပါလ်က္ မျမင္ရ မေတြ႕ရေခ်။ ေန၊လ၊ၾကယ္တာရာတို႕ကို မေတြ႕ျခင္းသည္ ေန လ တို႕မ႐ွိျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကန္းေနေသာအျဖစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ထို႕ေၾကာင့္ အမွန္ႏွင့္ အမွားကို ခြဲျခားသိျမင္ေရးသည္ သြန္သင္ဆံုးမတတ္ေသာ ဆရာသမား၏အေရးျဖစ္သည္။ ကန္းေနေသာသူအား မ်က္စိအရင္ကုသကဲ့သို႕တည္း။ မ်က္စိအလင္းရမွသာလွ်င္ လမ္းမွန္ လမ္းမွားကို ေ႐ႊးခ်ယ္ႏိုင္ေပမည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လမ္းမွန္ လမ္းမွားမေ႐ႊးခင္ မ်က္စိအလင္းရေအာင္အရင္လုပ္သင့္ေပသည္။ လမ္းမွန္လမ္းမွား ေ႐ႊးျခင္းသည္ အကန္း၏အရာမဟုတ္၊ မ်က္လံုးျမင္ေသာသူ၏အရာသာျဖစ္သည္။မ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းမရခင္ လမ္းကိုမေ႐ႊးပဲ မ်က္လံုးျမင္မွသာ လမ္းေ႐ႊးသင့္ေပသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အမွားအမွန္ မေ႐ႊးခင္ အမွားအမွန္ ေ႐ႊးတတ္ေသာ ဥာဏ္မ်က္လံုး အလင္းရေအာင္ ဆရာသမားမ်ားအကူအညီျဖင့္ အကန္းကို အရင္ကုလိုက္ရင္ျဖင့္ ပညာမ်က္စိ အလင္းရကာ ဒီဟာသည္အမွား ဒီဟာသည္အမွန္ ဟုကိုယ္တိုင္ ခြဲျခားႏို္င္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အကန္းကို အရင္ကုသသင့္ေၾကာင္း ေရးသားေဖာ္ျပလိုက္ရေပသည္။








%d bloggers like this: